Bryne Noorwegen 2008 – Europese titel weer terug in Putten

Zoals de kop van dit verslag laat zien ging het héél goed met het Heartbeat team op de Europese kampioenschappen in Noorwegen. Met 7 Europese titels in 8 jaar tijd is dit wel bijzonder te noemen.

Na de vreselijke domper in Bakel waarbij we, net als in 2006, naast de Nederlandse titel grepen, was de moed ons een beetje in de schoenen gezakt.

De reden was dat bij de huidige PK/grip verhouding in de combinatie, op goede banen zodra de TWD omhoog komt, hij direct naar rechts afslaat. Dit met de bekende gevolgen.

Hierdoor verloren we in 2006 en 2008 de Nederlandse titel en in 2007 de Europese en we konden het maar niet vinden …

Voor het EK werd er door het team nog eens goed naar het frame gekeken. Hoe was het toch mogelijk dat als de TWD omhoog komt, hij gelijk naar rechts afslaat? Na enige uren studie op het frame kwam er een idee naar voren en hebben we besloten om een kleine modificatie in het frame door te voeren. Concreet betekende dit niet meer dan één buis doorzagen.

Om de eer hoog te houden, hoopten we natuurlijk nog steeds op een goed resultaat in Noorwegen.

Woensdagavond hebben we de bussen ingeladen en een aantal Bandit team leden had van te voren flink wat proviand ingeslagen om het weekend met z’n allen door te komen. Dit was zoals gewoonlijk weer prima geregeld!

Omdat Noorwegen geen EU lidstaat is, moesten er van te voren allerlei papieren verzorgd worden, zoals het ATA-Carnet. Speciale dank hiervoor aan Henk en Jantine Koopman die dit weer tot in de puntjes verzorgd hadden.

Op donderdagmiddag om 17.00 uur vertrokken we met de bus, samen met het Bandit en het Riddle team en een busje met trouwe aanhangers richting Bryne in Noorwegen. Het zou een hele tour worden omdat er toch een afstand van zo’n 1100 km afgelegd moest worden, waaronder ook een deel per boot. De reis verliep zeer voorspoedig. Er werd hier en daar even wat bijgetankt en een plas- en/of rookpauze ingelast, maar deze waren meestal van korte duur, zodat we zo snel mogelijk op plaats van bestemming konden zijn. Na de bootreis van 3,5 uur kwamen we aan in Kristiansand in Noorwegen. Hier werd alles ingeklaard en konden we op weg naar de uiteindelijke bestemming, de pulling arena in Bryne. Al snel bleek dat Noorwegen een bijzonder mooi land is met heel veel bergen. Dit betekende dus ook dat alle vervoermiddelen behoorlijk op de proef werden gesteld. Hellingspercentages van 8% meer waren niet ongebruikelijk. Dit betekende dat er hele stukken afgelegd moesten worden met een snelheid van niet meer dan 30 km per uur. Om die reden heet het land Noorwegen, dit betekent in het Nederlands ‘noare wegen’.

Na een rit van ongeveer 5 uur (230 km) kwamen we eindelijk aan in Byrne waar we opgewacht werden door o.a. het Sledge Hammer en het Predator team. Doordat er heel veel regen was gevallen, was het Parc Fermé uitgesmeerd over het plaatselijke industrieterrein. Hierdoor ontstonden er verschillende Nederlandse kampen, wat op zich wel jammer was.

Toen alles was opgezet, werd er onder het genot van een hapje en een drankje nog tot in de late uurtjes nagebabbeld en voorspellingen gedaan, over de wedstrijd van zaterdag.

Zaterdag om 13.00 uur werd de wedstrijd door middel van een ceremonie geopend, waarbij alle rijders aan het publiek voorgesteld werden. De wedstrijd ging van start met de Superstock klasse. Deze werd gewonnen door een oude rot in het vak, Willem Veldhuizen, met de Hydrostop Bit’s and Pieces. Vervolgens was de 950 kg vrije klasse aan de beurt. De wedstrijd liep voorspoedig, maar voor één team jammer genoeg niet.

Het gevreesde team uit Putten, The Riddle, ging goed van start maar na een meter of 50 ging de tractor een eigen leven leiden en kwam na een paar bokkensprongen op z’n kant terecht, waarbij twee wielen afbraken. Dit betekende automatisch einde oefening! Helaas …

De klasse werd welverdiend gewonnen door Gert Dingerink met de Lambada.

Als derde klasse was de 2,6 ton TWD aan de beurt. De spanning steeg zichtbaar bij enkele teams. Wij mochten de proeftrek doen en bij deze run werd de FP lijn gemakkelijk gehaald. Het mooie van deze run was dat de tractor weer bestuurbaar was, in tegenstelling tot de wedstrijd in Bakel. Dit stemde ons positief. De sleepwagen werd niet verzet dus onze proeftrek bleef staan.

Ook de volgende teams behaalden een Full Pull: Sledge Hammer, Screamin’ Bobcat, Predator, No Illusion. Dit kon jammer genoeg niet gezegd worden, zelfs niet na een tweede poging, van de teams XL, Risky Bizzness en Pluto.

Op het EK is het namelijk gebruikelijk dat er twee keer een poging gedaan mag worden om de FP lijn te halen.

De Pull-off, spanning en sensatie. Wie had het dit keer bij het juiste eind en kon zich een jaar lang Europees kampioen noemen? Tussen de eerste en de tweede run hadden wij nog wat aanpassingen aan de tractor gedaan, banden zachter en de motor nog wat scherper afgesteld.

Wij mochten als eerste van start, met een schokkerige start werd de run toch nog mooi opgebouwd, de neus bleef tot de 60 meter laag wat resulteerde in een hoge snelheid en een afstand van 93,49 meter. Een afstand waar de concurrentie.zich op stuk kon bijten. Daarna werd het pas echt spannend … Sledge Hammer was aan de beurt en reed ook een goede run, maar kwam (helaas voor hun) niet aan onze afstand. Ze noteerden 90,86 meter.

Daarna was het de beurt aan de Predator mannen. Zij zetten een afstand neer van 88,92 meter. Dit betekende dus dat wij in ieder geval bij de laatste 3 zouden eindigen. Maar we kwamen natuurlijk niet voor een tweede of derde plaats, dus de spanning was nog steeds hoog. Het Screamin’ Bobcat team zette een afstand neer van 88,20 meter en tenslotte was No Illusion aan de beurt. Hun eerste run was geweldig goed, maar de pull off run begon hortend en stotend. En bij de 30 meter wisten we eigenlijk al wel dat No Illusion onze afstand niet zou overtreffen. De uiteindelijke afstand bleek 84,36 meter.

Het Heartbeat team en alle mee gereisde Nederlandse fans gingen totaal uit hun dak! Op de hoogste trede! Dat gaf weer een heel goed gevoel …

Het Nederlandse volkslied werd uit volle borst (mee)gezongen, met name door De heer Lenard Gort, die voor deze gelegenheid de microfoon in handen had.

Voor ons was het dus een geweldige wedstrijd en daarmee ook een geweldig weekend! Echter, de strijd voor de teams uit Putten was nog niet gestreden, omdat de Bandit ook nog moest rijden. Jammer genoeg pakte dit niet zo goed uit. De eerste run ging er een motor uit en daardoor moest er met spoed even wat gesleuteld worden. Het bleek slechts om een bobinekabel te zijn, dus gelukkig was er nog een tweede kans om in de finale te komen. Ook deze tweede run verliep niet goed. Het leek wel alsof de Duitse sleepwagen niet bij hun tractor past. Helaas dus geen finale plaats … De 3,5 ton klasse werd gedomineerd door het Lambade team uit Zwolle!

Kortom, op zaterdag gingen alle te verdienen bekers naar Nederlandse teams, dus het werd nog een leuk Nederlands feestje, dat in de zeer vroege uurtjes pas ten einde kwam.

Voor meer informatie, ook over de wedstrijden die zondag werden verreden, kunt u terecht op tractorpulling.com.

Uiteindelijk kwamen we dinsdagochtend, zeer moe maar voldaan, terug in Putten waar onze vrouwen slingers en ballonnen hadden opgehangen en ons weer op stonden te wachten.

De komende weken kunnen we allemaal weer hard voor de baas aan het werk, maar je kunt ons herkennen aan de grote glimlach die nog wel een paar weken op onze gezichten te zien zal zijn ;-)